Ontmoeting Den Oever
Zondagmorgen 6 juli vroeg vertrokken vanuit Workum naar Den Oever. Eigenlijk hadden we niet moet tutten en ontbijten vond Bart en gelijk de trossen los moeten gooien. En inderdaad door dat uur tutten kwamen we precies een uur te laat aan voor de ontmoeting.

We werden ontvangen in de boerderij van de Culturele Kring door de wethouder Elbert, musicus Kees Klein en nog anderen. Deze gerestaureerde boerderij is één van de weinige monumenten die in Den Oever gespaard bleven en ligt op een steenworp afstand van de plek waar eens de oude gotische kapel van het dorp stond.  Nu het middelpunt is van het buitenmuseum te Enkhuizen.

Kees vertelde over de geschiedenis van Den Oever, het Gasthuis en de Kapel. Het Gasthuis was eigenlijk heel zeldzaam, maar niemand was zich daarvan bewust en toen is het gesloopt samen met de Kapel uit de 15e eeuw omdat het verzakte vanwege de veengronden. De kapel is naar het Zuiderzeemuseum gegaan. Naderhand tot spijt van velen. Den Oever heeft geen hart meer. De toeristen lopen ook een beetje te zoeken. Kees was 18 jaar en had niets in te in te brengen. Reid had verteld dat ze het kerkje nooit naar het Zuiderzeemuseum mogen halen. Het was een geschenk van de VOC omdat vissers van Den Oever mensen hadden gered van een VOC Schip. Een model van dat schip hangt nu in een bejaardenhuis. Kees Klein zei dat het niet zeker was dat dit verhaal klopt.

De Wieringer bevolking is open en makkelijk. Het geloof was Vrijzinnig Protestants. De mensen hebben harde stemmen. Er circuleren maar een handje vol namen rond. Mensen zijn dus of geniaal of knettergek. Als er geld ingezameld moet worden dan gaat dat altijd heel goed. De laatste decennia zijn ze telkens met het opknappen van kerken bezig geweest.

Om de verloren tijd in te halen gingen we per auto naar de Michaelkerk van Oosterland. Daar vertelde Kees over de rijke geschiedenis van de kerk en de periode van de restauratie. Tijdens zo’n overgang komt er van alles bloot te liggen en zijn er interessante vondsten gedaan. Toen kwam het moment dat de wethouder hun gift liet zien. We krijgen een serie foto’s van fotograaf Remco Zwart in bruikleen. De foto’s gaan over oude tradities en klederdrachten.  Ze mogen in het Zuiderzeemuseum hangen zolang als de expositie duurt. Na een feestelijk orgelwerk van Kees geven wij onze schilderijen van de kapel en het postkantoor. Het was een interessante uitwisseling over veranderingsprocessen. Wieringen staat weer een grote verandering te wachten: de aanleg van de randmeren.

Ik vertel over de filosofie van de veranderingen. Veranderingen zijn de drijfveren van het leven en van ons bestaan. Denk maar aan de ontwikkeling die de mensheid heeft moeten doorstaan om de ijstijden te overleven. Leven is ook de drijfveer voor veranderen. Onze kinderen accepteren onze regels niet en maken hun eigen wereld. Verandering is dus de constante. En is de impuls voor onze creativiteit om ons telkens te herdefiniëren ten opzichte van de wereld om ons heen.

Maar veranderingen zijn ook ingrijpend en pijnlijk, vooral als je er niet om hebt gevraagd en als dingen nodeloos verloren gaan en er betekenisloosheid voor in de plaats komt.  Een kwaliteit van verandering is dat het bewustzijn op scherp staat. Als iets verloren dreigt te gaan herinneren we ons ineens haarfijn wat we beleefd hebben en wat de betekenis is. Veranderingsprocessen moeten daarom begeleid worden om dat wat boven komt drijven en wat vrij komt te vangen en vorm te geven.

Toen iedereen weer zijns weegs ging, zijn wij over de dijk teruggewandeld naar Den Oever. Na een drankje op het terras en een maaltijd aan boord, zijn we weer vertrokken. Nu waren  Kees Hos en zijn vrouw gekomen.  Zij hebben een originele Wieringer Aak gerestaureerd.

We voeren voor de wind langs de Afsluitdijk, we gingen zeven knopen. Dat is ontzettend hard. We voeren achter een enorm regen- en onweerslucht aan.  We waren in 3,5 uur in Harlingen.  Dat is ongekend snel. In Harlingen barstte het onweer los. De weergoden waren ons gunstig gezind geweest. terug

Naar geschenken.